ปอม - ธัชมาพรรณ จันทร์จำรัสแสง

ART IS BIGGER THAN SUCCESS

ปอม - ธัชมาพรรณ  จันทร์จำรัสแสง

 

จากเด็กสาวผู้รักการวาดการ์ตูนหลังเลิกเรียน ค้นหาตัวเอง ออกเดินทางสู่ต่างแดน เปิดรับ ทดลองและทำซ้ำ หล่อหลอมให้ Iluustrator สาวไทย ปอม - ธัชมาพรรณ  จันทร์จำรัสแสง หรือ Pomme Chan สร้างสรรค์ผลงานภาพวาดด้วยลายเส้นที่บ่งบอกตัวตนอย่างไม่เหมือนใคร

 

เริ่มสนใจงาน Illustration และศิลปะได้ยังไง

ตั้งแต่เด็กๆ ชอบอ่านการ์ตูนญี่ปุ่น ต้องรีบวิ่งไปซื้อหนังสือการ์ตูนหลังเลิกเรียน กลับบ้านไปก็หัดวาดตาม แล้วก็ไม่ชอบเลข ตอนเอ็นทรานซ์เลยหาวิชาอะไรก็ได้ที่ไม่มีเลข เลยไปติด คณะมัณฑณศิลป์ ออกแบบตกแต่งภายใน ม.ศิลปกร แต่พอเรียนจริงมันไม่ใช่แค่วาดรูปอย่างที่เราชอบแต่มันลึกกว่านั้น มันไม่ใช่เรา เรียนจบเลยลงคอร์สเล็กๆ เยอะมากตั้งแต่ 3D ไปถึงเขียนเว็ป อันไหนไม่ใช่ขีดฆ่า จนเริ่มรู้ว่าสิ่งที่ตัวเองสนใจคือการเล่าเรื่องผ่านภาพอย่าง Graphic design ก็เอาดีจนได้เริ่มฝึกงานและทำงานในเอเจนซี่โฆษณา ก่อนจะลาออกไปเรียนต่อที่อังกฤษด้านนี้โดยเฉพาะ

 

การไปเรียน ใช้ชีวิต และเติบโตที่อังกฤษให้อะไรเราบ้าง

ชีวิต 12 ปีที่นู่นให้เกือบทั้งหมดที่เป็นตัวเราตอนนี้ เราไปลอนดอนตอนอายุ 22 อยู่ในช่วงเปิดรับและเติบโต ไปโดยไม่คาดหวังว่าจะต้องเป็นอะไร จะต้องประสบความสำเร็จไหม ไปด้วยความฟรี นั่นทำให้ทั้งวิธีการคิดงาน ดำเนินชีวิต การค้นหาแรงบันดาลใจของเราถูกหล่อหลอมโดยสิ่งแวดล้อมรอบข้าง เราเห็นอะไรที่ไม่เคยเห็น ทำอะไรที่ไม่เคยทำ เกิดการเรียนรู้และเข้าใจด้วยตัวเอง เรียกว่ามุมมองชีวิตเกือบทั้งหมดเลยก็ว่าได้

 

งานของคุณเรียกเป็น Abstract ได้ไหม

คือปอมมองว่าการที่เราจะทำอะไร Abstract ได้เราต้องรู้จักพื้นฐานมันถี่ถ้วนแล้ว ปอมเห็นคนจำนวนมากวาดอะไรแล้วก็บอกว่าเป็น Abstract ได้ มันดูง่าย แต่ถ้าเราดูปิกาซโซ่ เค้าใช้เวลาทั้งชีวิตสร้างภาพจากที่เหมือนจริงให้โคตรมินิมอล ไม่ใช่แค่คิดเอามือถูหรือทำยังไงก็ทำได้ คือมันยาก หรืออย่างอาจารย์ถวัลย์ ดัชนี ใช้เวลา 5 นาทีในการตวัดภาพด้วยพู่กัน แต่ใช้เวลา 50 ปีฝึกการตวัดหนึ่งครั้งนั้นจนชำนาญ

 

ฝากผลงานร่วมกับแบรนด์ระดับโลกมากมาย อย่าง Marc Jacobs, Topshop, Nike ร่วมงานกับองค์กรใหญ่ๆ ได้ยังไง

ถ้าไม่นับแบรนด์ติดต่อเข้ามา ปอมเป็นคนลุย คืออะไรที่เราชอบปุ๊ป เราวิ่งเข้าหาเลย ซึ่งวิธีการเบสิคมาก สมมติอยากทำงานกับ Esquire เราเปิดดูว่าใครเป็น Creative director ได้ชื่อมาก็เข้าเว็บ Linkedin หาอีเมลล์แล้วส่ง Portfolio ที่ทำขึ้นเฉพาะ Esquire ไปให้เขา ถ้ายังไม่มีการตอบกลับอาทิตย์ต่อไปส่งไปถามใหม่ว่าได้รับหรือยัง ถ้ายังไม่ตอบอีก โทรไป ขอโทษนะคะ ยุ่งอยู่หรือเปล่า ไม่ทราบว่าได้รับเมลล์หรือยัง คือมีการโทรเกิดขึ้นละ (หัวเราะ)

 

งานศิลปะที่อังกฤษรวมถึงที่เห็นจากการเดินทางหลายประเทศ เหมือนหรือต่างจากไทยไหม

ต่างมากคือความลึก ตอนทำงานที่ลอนดอนช่วงที่มีงานเราแฮปปี้ แต่ช่วงขาลงเรารู้สึกห่วยมาก 3 เดือนเราไม่มีงานซักชิ้น แต่เพื่อนฝรั่งพูดกับเราเสมอว่า "You just stay true to who you are, keep doing what you're doing" เชื่อมั่นแล้วทำให้มันดี งานจะเป็นตัวบอกเอง แล้วสิ่งดีๆ มันก็เกิดขึ้นจริง เป็นคำที่ปอมจำและใช้มาตลอด ในขณะที่ประเทศเราทุกวันนี้สื่อมันเร็ว เราเห็นคนนู้นก็เจ๋ง คนนี้ก็เจ๋ง มันง่ายที่มันเห็นปลายทาง แต่มันไม่ลึก ไม่ผ่านโพรเซสพื้นฐาน หรือการทำซ้ำ แต่ไม่ได้หมายความว่าเมืองนอกดีกว่าไทย เพราะทุกที่ไม่เหมือนกันด้วยสังคม สิ่งแวดล้อม และวัฒนธรรม นั่นทำให้ขั้นตอนการทำงานและผลงานที่ออกมาแตกต่างกัน 

 

แรงบันดาลใจในการสร้างผลงานใหม่ๆ มาจากไหน

จากการเดินทางไปต่างประเทศ คือเวลาไปเรารู้สึกฮอลิเดย์แล้วสมองเราจะเปิดรับ ชอบดู Sculpture installation ในพิพิธภัณฑ์ ชอบดูโครงสร้างตึก งานสถาปัตยกรรม คือ เหมือนงานปอมดูเป็นเคิฟแต่จริงๆ หลายอย่างมาจากโครงสร้าง จะดูงานที่ไม่เกี่ยวกับ Illustration เลย แล้วเอาแรงบันดาลใจจากงานพวกนั้นมาผสมผสาน

 

คิดว่าตัวเองประสบความสำเร็จแล้วหรือยัง

ทุกวันนี้ตอบไม่ได้ว่าประสบความสำเร็จคืออะไร และทุกวันนี้ก็คิดว่ายังไม่ประสบความสำเร็จเพราะคำนี้มันใหญ่มาก คำนี้ต้องพูดตอนอายุ 65 แล้วมานั่งดูว่าที่ผ่านมาเราทำอะไรมาบ้าง ทุกวันนี้เลยไม่ได้ใส่ใจคำนี้มากเท่าจะทำยังไงให้ตัวเรา งานเรามีคุณค่า

 

อยากฝากอะไรถึงใครก็ตามที่ตั้งใจจะเอาดีด้านศิลปะ

ใครก็ตามที่พึ่งเริ่ม อยากให้มองความสำเร็จไกลตัวไว้ก่อน อย่าคิดว่าปีหน้าจะสำเร็จ ให้เผื่อพื้นที่สำหรับความสนุกและความผิดพลาดเอาไว้ เพราะมันคือช่วงเวลาที่เราได้เรียนรู้ แล้วค่อยๆ ทำไปเรื่อยๆ ไม่ต้องรีบ แต่ทำย้ำๆ ซ้ำๆ แล้วมันจะผสมกลมกล่อมออกมาเป็นผลงานของจริงจากตัวเรา

 

Text: Paron

Photography: Kittipoj


YOU MIGHT LIKE !

  • Millennial Voices - Technology Millennial Voices - Technology

  • Millennial Voices - Fashion Millennial Voices - Fashion

  • Millennial Voices Millennial Voices

    ท่องไปในโลกแห่งความคิดของคนเจ็นฯ มิลเลนเนียล

  • A FEW WORDS FROM A PUNK MOM A FEW WORDS FROM A PUNK MOM

    “เราโพสิทีฟกับคนรุ่นใหม่เสมอ แม้มันจะเป็นเจเนอเรชั่นที่ว่างเปล่า”

  • THEY ARE MILLENNIALS, LISTEN TO THEM. THEY ARE MILLENNIALS, LISTEN TO THEM.

    ฟัง เคารพ และยอมรับเถอะครับ โลกของเราฝากไว้ในมือมิลเลนเนียลเหล่านี้ ที่จะทำให้ชีวิตคุณและผม ไม่ดีขึ้น..ก็เลวลงทางใดทางหนึ่ง

  • PK - PASAKORN VANASIRIKUL PART II PK - PASAKORN VANASIRIKUL PART II

    พี่สาวผมทั้งคู่เจ๋งคนละแบบ คนหนึ่งเปรี้ยวมาก ส่วนอีกคนคือคนที่เสียสละมาก เป็นศูนย์กลางของครอบครัว เขาเลือกทำธุรกิจของที่บ้านต่อเพราะเขารักทุกคนมากกว่าตัวเขาเอง



ปอม - ธัชมาพรรณ จันทร์จำรัสแสง

ART IS BIGGER THAN SUCCESS

ปอม - ธัชมาพรรณ  จันทร์จำรัสแสง

 

จากเด็กสาวผู้รักการวาดการ์ตูนหลังเลิกเรียน ค้นหาตัวเอง ออกเดินทางสู่ต่างแดน เปิดรับ ทดลองและทำซ้ำ หล่อหลอมให้ Iluustrator สาวไทย ปอม - ธัชมาพรรณ  จันทร์จำรัสแสง หรือ Pomme Chan สร้างสรรค์ผลงานภาพวาดด้วยลายเส้นที่บ่งบอกตัวตนอย่างไม่เหมือนใคร

 

เริ่มสนใจงาน Illustration และศิลปะได้ยังไง

ตั้งแต่เด็กๆ ชอบอ่านการ์ตูนญี่ปุ่น ต้องรีบวิ่งไปซื้อหนังสือการ์ตูนหลังเลิกเรียน กลับบ้านไปก็หัดวาดตาม แล้วก็ไม่ชอบเลข ตอนเอ็นทรานซ์เลยหาวิชาอะไรก็ได้ที่ไม่มีเลข เลยไปติด คณะมัณฑณศิลป์ ออกแบบตกแต่งภายใน ม.ศิลปกร แต่พอเรียนจริงมันไม่ใช่แค่วาดรูปอย่างที่เราชอบแต่มันลึกกว่านั้น มันไม่ใช่เรา เรียนจบเลยลงคอร์สเล็กๆ เยอะมากตั้งแต่ 3D ไปถึงเขียนเว็ป อันไหนไม่ใช่ขีดฆ่า จนเริ่มรู้ว่าสิ่งที่ตัวเองสนใจคือการเล่าเรื่องผ่านภาพอย่าง Graphic design ก็เอาดีจนได้เริ่มฝึกงานและทำงานในเอเจนซี่โฆษณา ก่อนจะลาออกไปเรียนต่อที่อังกฤษด้านนี้โดยเฉพาะ

 

การไปเรียน ใช้ชีวิต และเติบโตที่อังกฤษให้อะไรเราบ้าง

ชีวิต 12 ปีที่นู่นให้เกือบทั้งหมดที่เป็นตัวเราตอนนี้ เราไปลอนดอนตอนอายุ 22 อยู่ในช่วงเปิดรับและเติบโต ไปโดยไม่คาดหวังว่าจะต้องเป็นอะไร จะต้องประสบความสำเร็จไหม ไปด้วยความฟรี นั่นทำให้ทั้งวิธีการคิดงาน ดำเนินชีวิต การค้นหาแรงบันดาลใจของเราถูกหล่อหลอมโดยสิ่งแวดล้อมรอบข้าง เราเห็นอะไรที่ไม่เคยเห็น ทำอะไรที่ไม่เคยทำ เกิดการเรียนรู้และเข้าใจด้วยตัวเอง เรียกว่ามุมมองชีวิตเกือบทั้งหมดเลยก็ว่าได้

 

งานของคุณเรียกเป็น Abstract ได้ไหม

คือปอมมองว่าการที่เราจะทำอะไร Abstract ได้เราต้องรู้จักพื้นฐานมันถี่ถ้วนแล้ว ปอมเห็นคนจำนวนมากวาดอะไรแล้วก็บอกว่าเป็น Abstract ได้ มันดูง่าย แต่ถ้าเราดูปิกาซโซ่ เค้าใช้เวลาทั้งชีวิตสร้างภาพจากที่เหมือนจริงให้โคตรมินิมอล ไม่ใช่แค่คิดเอามือถูหรือทำยังไงก็ทำได้ คือมันยาก หรืออย่างอาจารย์ถวัลย์ ดัชนี ใช้เวลา 5 นาทีในการตวัดภาพด้วยพู่กัน แต่ใช้เวลา 50 ปีฝึกการตวัดหนึ่งครั้งนั้นจนชำนาญ

 

ฝากผลงานร่วมกับแบรนด์ระดับโลกมากมาย อย่าง Marc Jacobs, Topshop, Nike ร่วมงานกับองค์กรใหญ่ๆ ได้ยังไง

ถ้าไม่นับแบรนด์ติดต่อเข้ามา ปอมเป็นคนลุย คืออะไรที่เราชอบปุ๊ป เราวิ่งเข้าหาเลย ซึ่งวิธีการเบสิคมาก สมมติอยากทำงานกับ Esquire เราเปิดดูว่าใครเป็น Creative director ได้ชื่อมาก็เข้าเว็บ Linkedin หาอีเมลล์แล้วส่ง Portfolio ที่ทำขึ้นเฉพาะ Esquire ไปให้เขา ถ้ายังไม่มีการตอบกลับอาทิตย์ต่อไปส่งไปถามใหม่ว่าได้รับหรือยัง ถ้ายังไม่ตอบอีก โทรไป ขอโทษนะคะ ยุ่งอยู่หรือเปล่า ไม่ทราบว่าได้รับเมลล์หรือยัง คือมีการโทรเกิดขึ้นละ (หัวเราะ)

 

งานศิลปะที่อังกฤษรวมถึงที่เห็นจากการเดินทางหลายประเทศ เหมือนหรือต่างจากไทยไหม

ต่างมากคือความลึก ตอนทำงานที่ลอนดอนช่วงที่มีงานเราแฮปปี้ แต่ช่วงขาลงเรารู้สึกห่วยมาก 3 เดือนเราไม่มีงานซักชิ้น แต่เพื่อนฝรั่งพูดกับเราเสมอว่า "You just stay true to who you are, keep doing what you're doing" เชื่อมั่นแล้วทำให้มันดี งานจะเป็นตัวบอกเอง แล้วสิ่งดีๆ มันก็เกิดขึ้นจริง เป็นคำที่ปอมจำและใช้มาตลอด ในขณะที่ประเทศเราทุกวันนี้สื่อมันเร็ว เราเห็นคนนู้นก็เจ๋ง คนนี้ก็เจ๋ง มันง่ายที่มันเห็นปลายทาง แต่มันไม่ลึก ไม่ผ่านโพรเซสพื้นฐาน หรือการทำซ้ำ แต่ไม่ได้หมายความว่าเมืองนอกดีกว่าไทย เพราะทุกที่ไม่เหมือนกันด้วยสังคม สิ่งแวดล้อม และวัฒนธรรม นั่นทำให้ขั้นตอนการทำงานและผลงานที่ออกมาแตกต่างกัน 

 

แรงบันดาลใจในการสร้างผลงานใหม่ๆ มาจากไหน

จากการเดินทางไปต่างประเทศ คือเวลาไปเรารู้สึกฮอลิเดย์แล้วสมองเราจะเปิดรับ ชอบดู Sculpture installation ในพิพิธภัณฑ์ ชอบดูโครงสร้างตึก งานสถาปัตยกรรม คือ เหมือนงานปอมดูเป็นเคิฟแต่จริงๆ หลายอย่างมาจากโครงสร้าง จะดูงานที่ไม่เกี่ยวกับ Illustration เลย แล้วเอาแรงบันดาลใจจากงานพวกนั้นมาผสมผสาน

 

คิดว่าตัวเองประสบความสำเร็จแล้วหรือยัง

ทุกวันนี้ตอบไม่ได้ว่าประสบความสำเร็จคืออะไร และทุกวันนี้ก็คิดว่ายังไม่ประสบความสำเร็จเพราะคำนี้มันใหญ่มาก คำนี้ต้องพูดตอนอายุ 65 แล้วมานั่งดูว่าที่ผ่านมาเราทำอะไรมาบ้าง ทุกวันนี้เลยไม่ได้ใส่ใจคำนี้มากเท่าจะทำยังไงให้ตัวเรา งานเรามีคุณค่า

 

อยากฝากอะไรถึงใครก็ตามที่ตั้งใจจะเอาดีด้านศิลปะ

ใครก็ตามที่พึ่งเริ่ม อยากให้มองความสำเร็จไกลตัวไว้ก่อน อย่าคิดว่าปีหน้าจะสำเร็จ ให้เผื่อพื้นที่สำหรับความสนุกและความผิดพลาดเอาไว้ เพราะมันคือช่วงเวลาที่เราได้เรียนรู้ แล้วค่อยๆ ทำไปเรื่อยๆ ไม่ต้องรีบ แต่ทำย้ำๆ ซ้ำๆ แล้วมันจะผสมกลมกล่อมออกมาเป็นผลงานของจริงจากตัวเรา

 

Text: Paron

Photography: Kittipoj



LAST UPDATE